Afscheid …. ook van het vlees
We lijken het wel eens te vergeten, maar carnaval gaat vooraf aan de vastentijd: een tijd van inkeer en bezinning voor Pasen. We leggen vaak liever de nadruk op he leven vieren en gek doen, alles even op de hak nemen en onszelf even niet zo serieus, dan dat we te lang stilstaan bij de andere (schaduw)kant van het leven. In het katholieke zuiden, waar ik een tijd heb mogen wonen, wordt nog meer en intensiever uit de band gesprongen dan in onze streken. Maar ook daar ervaren de meeste moderne burgers die koppeling van carnaval en vastentijd niet meer als intrinsiek met elkaar verbonden. Het lijken twee losstaande gebeurtenissen te zijn. Niets is minder waar.
Carne vale betekent het loslaten van het vlees en de vleselijke lusten: vasten en onthouden. Afscheid nemen van het vlees, consuminderen om ons bewust te worden van de draagwijdte van het leven. Onthouding om meer stil te staan bij onszelf en de overvloed waarin we leven. Intensiever stil te staan bij anderen, die honger hebben en in moeilijke omstandigheden leven. Bidden om deze leefwijzen met elkaar te verbinden, vanuit het besef dat wij hierin verbetering kunnen brengen. In het groot of in het klein: wat kunnen we doen om het doodse in het leven te bestrijden en daadwerkelijk nieuwe mensen te worden? Voorwaar, een goede, ontledigende voorbereiding op het lijden, sterven en verrijzen van onze Heer Jezus Christus.
Deze maand staat ook in het teken van mijn afscheid van de federatie. 1 april 2018 begon ik hier mijn werkzaamheden als part-time diaken. De andere helft van de week werkte ik bij het studentenpastoraat in Leiden. De combinatie was mooi. Wat ik leerde bij de studenten probeerde ik in te zetten in de federatie, en vanuit hier liet ik de studenten zien wat er al tweeduizend jaar van waarde was. Dat het toch opbrak had vooral te maken met het andere leefritme dat studenten erop nahouden. Om het vol te houden heeft een diaken van boven de 60 jaar zijn acht uur slaap nodig…😊. Daarom heb ik het studentenpastoraat helaas vaarwel moeten zeggen en kon ik fulltime diaken zijn in het Westland, Hoek van Holland en het Wateringse Veld.
Met veel plezier en energie ben ik de laatste acht jaar diaken voor u geweest. Met tegenzin en enigszins vermoeid sluit ik deze periode af. Ik had nog graag door willen werken en uitvoering willen geven aan het pastoraal beleidsplan en de invulling van de Oefenplaatsen, maar de omstandigheden hebben mij dit onmogelijk gemaakt. Nu verheug ik mij op een wekelijks vijfdaags samenzijn met Lidy, mijn vrouw. Vanaf mei 2026 ben ik nog voor twee dagen beschikbaar voor pastoraal werk, waarschijnlijk bij ‘mijn oude liefde’, het justitiepastoraat. Vrede en alle goeds!
diaken Walther Burgering
